اضطرار ، شرط استجابت دعا
خداوند لطف دارد و اگر ما حقیقتاً از او خواسته و با حالت گریه، ناله، اضطرار و انقطاع دربِ خانۀ او را بزنیم اینها را در وجود ما از بین خواهد برد.
اگر واقعاً به این نتیجه برسیم که خودمان نمیتوانیم این مشکلات را ازبین ببریم و با حال اضطرار به درگاه الهی برویم، همین اضطرار موجب جلب عنایت خداوند خواهد شد، ولی اگر بگوییم خودمان میتوانیم خود را درست کنیم، خداوند هم میگوید حال که تو چنین فکر میکنی برو خودت را درست کن! حال اضطرار برای فرد سالک امری ضروری بوده که نباید در هیچ حالی آن را از دست بدهد.
در قرآن کریم آمده است: } امَّن یُجیبُ المُضطرّ اذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السّوء}؛[1] یا کسی که دعای مضطرّ را اجابت میکند و گرفتاری را برطرف میسازد.
اگر کسی مضطر شود خداوند پاسخ او را خواهد داد. اگر خداوند ببیند شما یک دله نبوده بلکه هزار دله هستید؛ از یک طرف میگویید خدا، اما از طرف دیگر به پول یا دوست یا داراییهای دیگر خود تکیه دارید نباید توقع داشته باشید دعایتان را اجابت کند. مگر میشود اینها را از خداوند پنهان کرد؟ چطور وقتی ما به همهچیز و همه کس امیدوار بوده و انقطاعی برایمان پیش نیامده از خداوند توقع اجابت داشته باشیم؟
برگرفته از کتاب سرچشمه راز و نیاز شرح دعای افتتاح
تألیف حضرت آیت الله کمیلی خراسانی(دامظله)
علاقه مندان جهت خریدو مطالعه کتاب می توانند از لینک زیر اقدام نمایند:
[1]. نمل (27)، آیه 62.
