سقط جنین در زرتشت
دین زرتشت از جمله ادیانی است که به شدت با سقط جنین مخالفت ورزیده است و نه تنها آن را عملی غیرانسانی و غیراخلاقی میداند، بلکه گناه و مستوجب مجازات دانسته است. در دین کهن زرتشت که دارای پندارهای کهن اسطورهای است، این عمل به تمامی مردود و ناروا شمرده شده است؛ زیرا این عمل هم کشتن آگاهانه است و هم باعث آلودگی با مردار میشود.[1]
این حکم در همه نوع سقط جاری است و صریحتر از آن در «اوستای نو» آمده است که انجام عمل سقط جنین، به هیچ بهانهای حتی به منظور حفظ آبرو و شرم از مردم روا نیست: «اگر مردی با دختری دوشیزه یا بانویی جوان، خواه آن دختر یا بانو، وابسته با سالار خانواده باشد یا نه؛ خواه به شوهر داده شده باشد یا نه، هم خوابگی کند و آن دختر یا بانو از او آبستن شود، نباید از شرم مردم، میوۀ زندگی را که در زهدان خویش دارد، نابود کند.»[2]
دین زرتشت سقط را برابر با قتل عمد انسان بالغ دانسته و بارها در وندیداد[3] بدان اشاره نموده است: «اگر آن زن از شرم مردم، میوه زندگی را در زهدان خویش نابود کند، گناه کشتن فرزند بر گردن او و پدر اوست.» بر همین منوال در وندیداد قاطعانه حکم شده است: «اگر مردی با دختری دوشیزه یا بانویی جوان، خواه آن دختر یا بانو، وابسته با سالار خانواده باشد یا نه؛ خواه به شوهر داده شده باشد یا نه، همخوابگی کند و آن دختر یا بانو از او آبستن شود، باید تا هنگامی که کودک زاده شود، از آن نگهداری کند.»[4]
و بیان میکند که «اگر مرد از زنی که از او حتی به ناروا یا به حرام آبستن شده، به شایستگی نگهداری نکند و در نتیجه، به جنین گزندی برسد، گناه کشتن آگاهانۀ «قتل عمدی» متوجه مرد است.»[5] همچنین در «شایست ناشایست»[6] یکی از متون زرتشتی آمده است: «کودک که از ناپاکان از نساء زاده شود یا اگر پدر و مادرش هر دو به گناهکاری، قَسم خورده باشند، آنکه زاده شود، در جای پاک است.»
برگرفته از کتاب «فقه سقط جنین»
تألیف حضرت آیت الله کمیلی خراسانی (دام ظلّه)
علاقه مندان جهت خریدو مطالعه کتاب می توانند از لینک زیر اقدام نمایند:
«کتاب فقه سقط جنین»
[1] . آقایی، مجتبی،(1384)، سقط جنین در دین زرتشت، ص45.
[2] . مفتاح، احمدرضا، احسانی مطلق، محمدرضا،(1394)، حق حیات در ادیان توحیدی، شماره14.
[3] . وندیداد یا در اصل وی-دیو-داد که از واژهٔ اوستایی وی دَئِوَ داتَ به معنی قوانین بر ضد دیو یا پلیدی است یکی از نسکهای پنجگانهٔ اوستای امروزی است و بیشتر به احکام فقهی (شامل مسائل بهداشتی و آیینی) میپردازد. وندیداد، از ریشهدارترین و بنیادیترین بنمایههای اسطورههای دینی ایرانیها است. وندیداد شامل ۲۲ فرگرد (فصل) است.
[4] . مفتاح و دیگران، حق حیات در ادیان توحیدی. مجله الهیات تطبیقی، شماره 14.
[5] . آقایی، سقط جنین در دین زرتشت، ص65.
[6] . شایِست ناشایِست نام کتابی به پارسی میانه یا پهلوی است که در آن توضیحاتی کلی دربارهٔ مراسم دینی و آیینها و برخی مسائل دینی زرتشتی آمدهاست. شایست ناشایست (آنچه شایسته و آنچه ناشایستهاست)، نام کتابی دینشناسانه در دین زرتشتی است. این نسک به زبان پهلوی و دربرداندهی ۱۳۷۰۰۰ واژه است.
این ماتیکان فرنامی نداشته و گویا زرتشتیان پیشین به آن «روایت» میگفتهاند. از آن جا که ماتیکان پیرامون شایستها و ناشایستها است، زرتشتیان سدههای گذشته این نسک را شایست ناشایست نامیدهاند. همچنین، برخی پژوهشگران اروپایی نام «روایت پهلوی» را برای آن برگزیدهاند. نویسنده یا نویسندگان این نسک شناخته شده نیستند. چنان که گفته شدهاست پُرسمان این نسک از زند سرچشمه گرفته و برگرفته از نسکهای دادیکی اوستا است. برخی این ماتیکان را بازگوکننده اندیشههای گستره دینشناسی مدیوماهی (یکی از مکتبهای زرتشتی) دانستهاند.
