از ابتدای خلقت که انسان پا به عرصه وجود و عالم خلقت گذارد، همواره به دنبال شناخت و معرفت خدای خود بود. و این گمشده انسان است. این جستجو به دلیل گوهری است که خدای متعال از روز اول در وجودش نهاد و فرمود: {وَ مَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَ ٱلْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونَ}؛[1] أَیْ لِیَعْرِفُونَ.[2]
پس انسان خود را برای گمشده خویش در تعب و سختی افکند تا بلکه آرامش و اطمینان قلبی حاصل کند. خدای متعال نیز اشرف مخلوقاتش را به حال خود رها نساخت و همواره انبیایی برای هدایت فکر و دل بشر بهسوی او فرستاد تا در درههای تاریک دنیا حیران و سرگردان نمانَد و راهِ یافتن معشوق حقیقی را به وی متذکر گردد؛ پس انبیاء یکی پس از دیگری ظهور کردند و آنان را که حقیقتاً طالب بودند بهسوی توحید رهنمون کردند.
داعیه داران هدایت
پس از انبیای عظام، ائمه(علیهم السلام) داعیهداران هدایت گشتند؛ اما آنان نیز یکی پس از دیگری بهدست جاهلان و دنیاطلبان از جام شهادت سیراب گشتند. از آن پس خدای متعال آخرین حجت خود را مخفی نمود و در این میان اولیایی را برای هدایت مشتاقان خود بین آنان فرستاد تا از راه رسیدن به حقیقت بازنمانند و همان عدۀ قلیل از متأخرین، که حقیقتاً مشتاق او(عز و جل) هستند، بتوانند به وادی توحید و حقیقت دست یابند.
اولیای الهی به عنایت حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به معرفت و شناخت حقیقی حضرت حق(عز و جل) نایل آمدند. آنان نیز به شاگردان خویش متذکر شدند که توحید، چیزی نیست که بشر خارج از وجود خود به دنبال آن بگردد؛ کَمَا سُئِلَ النَّبِیُّ(صلی الله علیه و آله): «کَیْفَ الطَّرِیقُ إِلَی مَعْرِفَةِ الْحَقِّ؟ فَقَالَ(صلی الله علیه و آله): مَعْرِفَةُ النَّفْسِ».[3]
آری، گمشدۀ انسان درون خودش نهفته شده است زیرا خدای متعال فرمود: {يَا أَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ * ٱرْجِعِی إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً}.[4]
برگرفته از کتاب آفتاب حقیقت شرح رساله نورالوحده خواجه حوراء مغربی(رحمةالله)
تألیف حضرت آیت الله کمیلی خراسانی(دامظله)
علاقه مندان جهت خریدو مطالعه کتاب می توانند از لینک زیر اقدام نمایند:
[1]. «من جن و انس را خلق نکردم جز برای آنکه عبادتم کنند (و از این راه تکامل یابند و به من نزدیک شوند)»، سورۀ ذاریات (51)، آیۀ 56.
[2]. «یعنی برای آنکه خداوند را بشناسند»، تفسیر المحیط الاعظم و البحر الخضم، ج 3، ص 110.
[3]. «از پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله) پرسیده شد: راه شناخت خداوند چگونه است؟ فرمود: شناخت نفس»، عوالی اللئالی العزیزیة فی الاحادیث الدینیة، ج 1، ص 246.
[4]. «تو ای روح آرام یافته، بهسوی پروردگارت بازگرد در حالیکه هم تو از او خوشنوی و هم او از تو خوشنود است»، سورۀ فجر (89)، آیۀ 27 و 28.
