چراغ راه سیر و سلوک
اگر انسان مسیری را در بیابان طیّ کند که تاریک و ظلمانی است، باید چراغی در دست داشته باشد تا بتواند جلوی پایش را ببیند و گام به گام جلو رود تا به منزل و مقصد برسد. در نفس انسان ظلمتها و تاریکیهایی هست که باید با چراغ پیش برود، پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و آل پیغمبر(علیهم السلام) نور هستند، گفتهها و رهنمودهایشان نور است.
باید با توسل به آداب، اخلاق و رهنمودهایی که پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمۀ اطهار(علیهم السلام) بیان کردند به معرفت اللّه دست پیدا کرد.
چراغ باید تا آخر در دست شخص باشد تا به مقصد برسد؛ مثلاً اگر چراغ خاموش شد یا چراغ همراهش نبود همانجا توقف میکند، سرگردان میماند و نمیتواند به مقصد برسد. در راههای ظلمانی و تاریک تا رسیدن به مقصد -که همه چیز برایش روشن میشود- وجود نور لازم است و این راه، راه طویلی است، نیاز به وقت، مدت، عِدّه و عُدّه دارد.
باید قدم به قدم پیش برود؛ چون یکدفعه نمیتواند طیالارض کند و به مقصد برسد. در سفر دنیایی هر گامی که بر میدارد مقداری از راه را جلو رفته است؛ سالک راه خدا نیز همینطور است. این راه منازل زیادی دارد و تا هزار منزل هم گفتهاند. استاد، دستورات، اذکار و اوراد، چراغ راهنمایند.
سالک منزل به منزل پیش میرود تا به مقصد برسد. اگر چند منزل راه برود و ادامه ندهد، موفق نمیشود. برخی استاد انتخاب میکنند، سیر و سلوک میکنند، خیلی هم زحمت میکشند ولی وقتی میبینند راه سنگین است رهایش میکنند، خیلی واضح است که به مقصد نمیرسند.
چطور در سفر ظاهری باید چراغی دستش باشد تا به مقصد برسد، در راه باطن هم همینطور است. آن چراغ چیست؟ معرفت و شناخت است. شناخت هم تدریجی است که باید به هر منزل شناخت داشته باشد و منزل به منزل پیش برود. وقتی میخواهد این راه را برود تا به مقصد معنوی برسد، باید اعمال و تقوایی که بیان شده است را بهکار گیرد تا در سفر باطن به آن مقصد گرانبها دست پیدا کند.
برگرفته از کتاب توشه سالکان
تألیف حضرت آیت الله کمیلی خراسانی
علاقه مندان جهت خریدو مطالعه کتاب می توانند از لینک زیر اقدام نمایند:
