شکور بودن، برگرفته از اسم شکور خداوند
سالک باید خود را داوری نماید؛ یعنی نه مغرور شود و بگوید: به مقصد رسیدم و نه با خود بگوید: هیچچیزی از سلوک نفهمیدم. خداوند، شکور است. دلیل آن در قرآن آمده که {إِنَّ ٱللّٰهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُحْسِنِينَ}؛[1] میفرماید: بندگان من! من از شما تقدیر میکنم، به طرف من بیایید! و دوست دارد بنده نیز شکور باشد.
وقتی او شکور است، آیا ما نباید شاکر باشیم؟ هنگامیکه نماز و دعا میخوانی، او به شما نزدیک میشود. همین نزدیک آمدن و توجهش به شما، شکرگزاری او از شماست. وقتی او شکور، حلیم و صبور است[2] آیا ما هم نباید شکور، حلیم، صبور و متخلق به اخلاق الهی باشیم؟[3] فرمود: «تَخَلَّقُوا بِأَخْلَاقِ اللّٰهِ».[4]
آفتابا پیش تو هر ذرهای کو شُکر کرد
مر دهانِ شُکر او را پُر ز شِکّر داشتی
از نمکهای حیاتت این وجود مُرده را
تازه و خوشبو چو وَرد[5]و مشک و عنبر داشتی[6]
در حدیثی از امام صادق(علیه السلام) آمده است: از جمله نجواهای خداوند(عز و جل) با موسی بن عمران(علیهما السلام) آن است که فرمود: «یَابْنَ عِمْرانَ کَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ یُحِبُّنِی فَإِذَا جَنَّهُ اللَّیْلَ نَامَ عَنِّی أَ لَیْسَ کُلُّ مُحِبٍّ یُحِبُّ خَلْوَةَ حَبِیبِهِ!؟»؛ ای پسر عمران! دروغ میگوید آنکه میپندارد مرا دوست دارد، حال آنکه وقتی شب فرا رسد میخوابد. آیا هر عاشقی خلوت با معشوق خود را دوست ندارد؟![7]
یعنی ای بندۀ من! تو با من خلوت کن و بلند شو با من حرف بزن. اگر تو واقعاً دوست من هستی چرا خوابیدهای؟ دوست، هوای دوست را در دل دارد! این چه دوستی است؟ در روایتی از امام صادق(علیه السلام) آمده است: «قال مُوسَی(علیه السلام): أَیُّ عِبَادِکَ أَبْغَضُ إِلَیْکَ؟ قَالَ: جِيفَةٌ باللَّيلِ وَ بَطَّالٌ بِالنَّهَارِ»؛[8] «جیفه»؛ یعنی مردار. آدم وقتی بخوابد، مردار است. دلی که زنده به یاد خداوند است صاحبش را به سحرخیزی و عبادت وا میدارد.
برگرفته از کتاب آفتاب حقیقت شرح رساله نورالوحده خواجه حوراء مغربی(رحمةالله)
تألیف حضرت آیت الله کمیلی خراسانی(دامظله)
علاقه مندان جهت خریدو مطالعه کتاب می توانند از لینک زیر اقدام نمایند:
[1]. «خداوند پاداش نیکوکاران را ضایع نخواهد کرد»، هود (11)، آیۀ 115.
[2]. {وَ اللّهُ شَکُورٌ حَلیمٌ}؛ خداوند شکر کننده و بردبار است. تغابن (64)، آیۀ 17
[3]. {وَ قَلِیلٌ مِنْ عِبَادِیَ ٱلشَّکُورُ}؛ ولی عده کمی از بندگان من شکرگزارند. سبأ (34)، آیۀ 13.
[4]. «خود را متخلّق به اخلاق الهی کنید»، روضة المتقین، ص 312.
[5]. وَرد: گُل.
[6]. دیوان کبیر شمس، ص 1036.
[7]. الامالی (للصدوق)، ص 356.
[8]. «موسىٰ(علیه السلام) [به خداوند متعال] عرض كرد: كدام بندهات نزد تو منفورتر است؟ فرمود: مردارِ شب و بیكارِ روز.»، قصص الأنبیاء، ص 163.
